Untitled
![[Original] Bu iki küçük hap -Relaksane ve Ketiapin- benim için sadece ilaç değildi; kampta geçirdiğim 28 ay boyunca sesimi duyurma mücadelemin sembolleriydi. Trans bir mülteci olarak, psikolojik desteğe ihtiyacım olduğunu dile getirdiğimde, genellikle aldığım şey bir randevu değildi; müzik dinlemek, yürüyüşe çıkmak veya birkaç resim çizmek gibi basit tesellilerdi. Ancak kamptaki tek kuir kişi olarak, yalnızlık ve belirsizlik günlük hayatımın bir parçasıydı; beni gerçekten anlayan bir uzmana, bir psikoloğa ulaşmak hayati bir ihtiyaçtı. Bu haplar, bir doktorun sonunda beni ciddiye alıp psikiyatriye yönlendirdiği günlerin kalıntıları. Bir trans kadın için sağlık hizmetlerine erişim bir ayrıcalık değil, yaşam hakkının bir parçası; ancak mülteci kamplarında bu hak genellikle unutuluyor. Bu fotoğraftaki haplar hem gecikmiş bakımın hem de hayatta kalma isteğinin sessiz bir tanığı. [English] These two little pills—Relaksane and Quetiapine—were not just medicines for me; they were symbols of my struggle to make my voice heard during the 28 months I spent in the camp. As a trans refugee, when I expressed a need for psychological support, what I usually received wasn't an appointment; it was simple comforts like listening to music, going for a walk, or drawing a few pictures. But as the only queer person in the camp, loneliness and uncertainty were part of my daily life; access to a professional, a psychologist, who truly understood me was a vital need. These pills are remnants of the days when a doctor finally took me seriously and referred me to psychiatry. For a trans woman, access to healthcare isn't a privilege; it's part of the right to life, yet in refugee camps, this right is often forgotten. The pills in this photo bear silent witness to both delayed care and the will to survive.](https://liminality.ch/wp-content/uploads/2025/12/CH-ZH-PV-TW-2_10.jpeg "CH-ZH-PV-TW-2_10")
If you are interested in organising an exhibition or advocacy event, please contact us to request permission to use the photographs.
[Original] Bu iki küçük hap -Relaksane ve Ketiapin- benim için sadece ilaç değildi; kampta geçirdiğim 28 ay boyunca sesimi duyurma mücadelemin sembolleriydi. Trans bir mülteci olarak, psikolojik desteğe ihtiyacım olduğunu dile getirdiğimde, genellikle aldığım şey bir randevu değildi; müzik dinlemek, yürüyüşe çıkmak veya birkaç resim çizmek gibi basit tesellilerdi. Ancak kamptaki tek kuir kişi olarak, yalnızlık ve belirsizlik günlük hayatımın bir parçasıydı; beni gerçekten anlayan bir uzmana, bir psikoloğa ulaşmak hayati bir ihtiyaçtı. Bu haplar, bir doktorun sonunda beni ciddiye alıp psikiyatriye yönlendirdiği günlerin kalıntıları. Bir trans kadın için sağlık hizmetlerine erişim bir ayrıcalık değil, yaşam hakkının bir parçası; ancak mülteci kamplarında bu hak genellikle unutuluyor. Bu fotoğraftaki haplar hem gecikmiş bakımın hem de hayatta kalma isteğinin sessiz bir tanığı.
[English] These two little pills—Relaksane and Quetiapine—were not just medicines for me; they were symbols of my struggle to make my voice heard during the 28 months I spent in the camp. As a trans refugee, when I expressed a need for psychological support, what I usually received wasn’t an appointment; it was simple comforts like listening to music, going for a walk, or drawing a few pictures. But as the only queer person in the camp, loneliness and uncertainty were part of my daily life; access to a professional, a psychologist, who truly understood me was a vital need. These pills are remnants of the days when a doctor finally took me seriously and referred me to psychiatry. For a trans woman, access to healthcare isn’t a privilege; it’s part of the right to life, yet in refugee camps, this right is often forgotten. The pills in this photo bear silent witness to both delayed care and the will to survive.